یاس و ماه

... داغ دل را نه زبان تواند تقرير كند و نه قلم تواند تحرير كند.

الحمدلله كه دلدار به ناگفته و نانوشته آگاه است.

حكايت حضور براي من يادآور صبحي است كه از خواب سياهي برخاستم و بهانه پدر را گرفتم.

من هميشه سرماي غم را در ميان گرمي دستهاي پدرم گم مي كردم.

 كاشكي كلمات من بي صدا بودند.

كاشكي نوشتن نمي دانستم و فقط با تو حرف مي زدم.

 كاشكي تيغ غيرت، عروس نام تو را از ميان لشگر نامحرمان الفاظ بازمي گرفت و در سراپرده دل مي نشاند.

 كاشكي دلدادگان تو را هم با خود مي بردند.

كاشكي من جز هجر و وصال، غم و شادي نداشتم.

این روزها دارم برای اینکه بتونم فکر و اندیشه داشته باشم میجنگم

این روزها خیلی قوی هستم

میدونم که میتونم

میدونم که میشه

{اندکی این مثنوی ( بدلیل امتحانات) تاخیر شد....شرمنده همه دوستان}

با تمام وجودم فرياد مي زنم كه تا زماني كه تو را دوست دارم و عاشقت هستم زندگي مي كنم.

     " من شب را باور نمي كنم

                                        تا وقتي صبح در چشمان توست

                                                من روز را نمي خواهم

                                                                                    تا وقتي شب گيسوان تو را دارم "

ولی میدونمچه دوست داشته باشم و چه عاشق باشم فقط یه دونه است.

نمیدونم از این سالهایی که از عمرم رفته چقدرشو زندگی کردم ولی میدونم و دوست دارم و امیدوارم که بقیه عمرمو واقعاْ زندگی کنم. ( و زندگی میکنم.)

همیشه باید به فکر آینده بود چون بقیه عمرمونو قراره اونجا بگذرونیم.